"Aldığın oksijenin hakkını vermen gerek!" dedi saçları özerkliğini ilan edip tarak sözü dinlemeyen kız. "Bu söz sana ait değil." dercesine baktı bal rengi gözlü çocuk. Kız umursamadı zaten anlamamıştı da neyi kast ettiğini. Ona göre hayalleri vardı ve vazgeçmesi için bir sebebi yoktu. Evet koştuğu zirve bambaşkaydı, takılıp durduğu engeller başkaydı. İstiyordu ki onunla beraber bu yolda koşanlar da pes etmesindi. Kimse umutsuzluğa kapılmasındı. Yapılacak şeyler azalmıştı artık saymaya korktuğu günleri gibi. "Yorgunum." demek de baş kaşımak gibi zamansızdı. Elinden gelmeyen de sudan gelen eşekle yarışa girmişti. Kimin önce geleceği belli değildi. Kızın emin olduğu tek şey ayaklarına inen karasuların akıl perdesini çekmemesi gerekyiğiydi.
Ne kadar garipti. Saatler artık geriye değil, ileriye alınıyordu. Niyetler işlerden, sorular cevaplardan, aynalar görüntülerden daha önemliydi. Şiirler ise sadece kayıptı.
