korkmadan yazmak isterdim
kararmadan
yazımın dağınıklığına sığınmadan
aynı düşüncelerin sıkıcılığına takılmadan
gelecek uğruna harcamadan
geçmişte kırdığım kalemimi
aksın isterdim kuru yük gemileri boğazımdan
oturmasın kahkası bitmeyen hiçbir martı dizelerimde
ufacık resimler büyümesin
soğumasın tabaktaki yemekler
dalmışken televizyondaki yeni dünya düzenine
kafiye,redif,alliterasyon,asonans
liseden kalma bildiklerim
dokunmasın tazecik şiirime
bulandırmasın ruhumun ışığını
bilimin soğukluğu ısıtsın ellerimi
bir şair girsin rüyama benden başka
haddimi bildirsin ve gitsin
şekerler uyusun yer yataklarında
biberden daha acı şekerler
güller bıraksın yanaklarımda
ve kimsenin haberi olmasın
ben sessizce gideyim
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder