Öncelikle yaşadıklarımı hem abartıp hem de önemsememe yetenğini gösterdiğim için kendimi yürekten tebrik ederim. Bunu hem sürekli yapıp ve bundan her defasında yaralanıp olaylardan uzaklaşmak nasıl bir beceridir bilemiyorum. Işin aslına gelmek gerekirse seni yazmak ve sana denk gelmek haricindeki her durumu ölesiye inceleme peşindeyim. Çünkü biliyorumki tesadüflerimiz arttıkça gözlerimin renginin anlamsızlığı ile benden uzaklaşacaksın. Oralarda, arkalarda bir yerlerde olman benim için daha iyi. Aslında insanların yanımda değilken daha çok var olduğunu zamanla öğrendim. Benden ne kadar uzaksan ben ve sen olma imkanımız daha fazla. Uzun zamandır kurmadığım cümleleri kuarabilirdim senin için ama her şeyin basit sözlerden oluştuğu gerçeği peşimi bırakmıyor. Bir yazarın büyüdüğünü anladığı an kurduğu hayallerin kendi romanı olduğunu anladığı an olmalı. Romanı yazabilirsin de okuyabilirsin de ya da sadece var olmasını bekleyebilirsin de. Ben hiçbir şey yapmamayı seçiyorum. Şu zamana kadar o kadar insan uçup gitti ki buralardan. Soranlara sadece boş ver diyebildim. Sen bari sen olmadan uçup gitme istiyorum şu an. Sorular başladığında, gerçekler duyulduğunda uyuma ile uyanma arasındaki o rüyaların yönetilebildiği dakikalar kabusa çevrilebilir. Oysa bir kabusun olmasındansa gözlerinin boşluğa bakması daha iyi. Daha güvenli.
