anormalleşiyorum.

zamanın gerektirdiği tüm işkenceleri kendime zaman buldukça ediyorum. gülüşlerimin tam orta yerini eziyet veren masum düşüncelerle süslüyorum. her an kendimi suçluyorum. her şeyi yapabilecekmişim de kendimi vaz geçirdiğim için boşlukta sallanıyormuşum gibi davranıyorum. ellerimden kayıp gidenler hiç benim hatam değilmiş gibi. yanlışımı biliyorum. herkesten daha çok farkındayım bunun. bu farkında olma hali sürekli canımı acıtıyor. başkalarının yanında gülmeye hakkım yokmuş gibi. bu hakkı çoook daha önce tüketmişim gibi. utanmak zorundaymışım gibi. eğer bir an bile rahat olursam çevremdeki herkesin suçlamaları yerini bulacakmış gibi. arkamdan konuşulacakları ve konuşulanları duymama gerek yok. kafamda kendi kendime kendi dedikodumu yapma mesaisiyle uğraşıyorum çünkü. keşke daha faydalı yeteneklerim olsaydı. çevremi daha farklı görebilseydim keşke. ya da ne bileyim doğru konularda fikir sahibi olmak da pek işime yarayabilirdi. ne yapalım yine ve yeniden faydalar faydasız, imkanlar imkansız. bu defa başarısızlığımı nasıl kutlasam bilemedim. hiç çıkmadığım tepeden düşerken hangi şarkıları dinlesem?
çok fazla 'kendi' sözcüğünü kullanıyorum ve bundan da nefret ediyorum. nefret ettiklerim listesinde kendimden sonra ikinci sırada zaten bu sözcüğün kendileri.
en çok da bu evin sessizliğine gömülmüş anlayışlı mırıldanmaları özleyeceğim sanırım. hayatımın en büyük ikinci hatasını yapıyorum. hata yapmamak için karar vermekten kaçmak da en büyük ilk hatam. bu hissi tanımak canımı sıkıyor ama yine aynı sıkıntı var uykularımda. uyumamak için bahaneler arıyorum.
umarım sadece şekerim yüksek diye bunları yazıyorumdur ama ne yazık ki şekerim düşükken güldükten sonra yine aynı noktaya dönüyorum. şekerim bile aynı noktaya döndü ama sen daha şehre dönemedin ya ne diyebilirim. sözün de şekerin de noktanın da bittiği yerdeyiz.
normalleşemediğim gibi daha da anormalleşiyorum.
yokluğumuz hissedilmeyecek, ne hoş. tesadüflerimiz artık daha anlamlı. gerçi hiç sahici bir tesadüfümüz olmadı. söz nasıl dönüp dolaşıp sana geldi bilmiyorum. bugünlerde gereksiz yere çok temizlik yaptım ondan olsa gerek. hatırlamadığım tarihlerden içinde ufacık da olsa sen olmayan birkaç anıya denk geldim. yine rastlaşamadık. gittiğim gün geleceğinden artık çok eminim. şimdiye kadar gelmemiş olman daha iyi.
bu evin sessizliğini tanıyorum.
ne olursa olsun her gün aynı sokaklarda aynı şarkıyla aynı uykulara dalmaya alıştım.
alışkanlıklar.. kör olmak için en güzel sebep. kör kalmak için rutinlere ihtiyacımız var.
güven veren en önemli şey alışkanlıklarımız, bildiklerimiz.
 

Akıp gidiyor içinde olduğum kalabalık benden uzakta. bir film sahnesi gibi. sahnedeyim ama sözüm kalmamış. kalabalık yapıyorum sadece.