...Leyla'ya...
Kolay olsun diye sana yazdığımı düşünmemelisin Leylacığım. Ya da tam olarak öyle düşünmelisin. Ama bir şeyden emin olarak yazdığımı bilmelisin: İşin çok zor be Leyla.
Sen çok güçlü bir kızsın. Kimileri bunu sessizlik olarak adlandırsa da ve ya sen bunu kendini kandırmak olarak nitelendirsen de sen çok dayanıklı birisin. Böyle olmanın seni iyileştirdiğinin farkındasın. Kendini kabullenmenin yolunu bu olarak görüyorsun. Başkaları seni pek kabullenmese de sen zaten yazarak mecnun'a ulaşamayacağını biliyorsun. Mecnun, sadece yazar. Ve herkes onu okur. Senin yazdıkların kimsenin umrunda değildir, mecnunun bile. Yazarak bir yere varmak hayallerinde bile yokken buralarda biraz daha takılman zaman alır. Bu aralar zamandan başka harcayacağın kadar bol şeylerin yok.
Tek derdinin annenin yanında yatarken nefesini onun nefesine uydurmak olduğu o günleri özlediğini biliyorum Leyla. Özlemek de böyle bir şey işte, her zaman dillendirilmiyor. Bazen yutkunamayacak kadar özleyebiliyor insan. Bazen de özlediğin şeyin ne olduğunu da bilemeyebilirsin. Tüm ayrıntıları, fikirleri, bilinmezleri bilmek istersin ama mümkün değildir. Bilinmezlere de özlem duyarsın, içindeki anlamsız boşluğa da.
Leyla, kendine iyi bak. Sen bana lazımsın.
Kolay olsun diye sana yazdığımı düşünmemelisin Leylacığım. Ya da tam olarak öyle düşünmelisin. Ama bir şeyden emin olarak yazdığımı bilmelisin: İşin çok zor be Leyla.
Sen çok güçlü bir kızsın. Kimileri bunu sessizlik olarak adlandırsa da ve ya sen bunu kendini kandırmak olarak nitelendirsen de sen çok dayanıklı birisin. Böyle olmanın seni iyileştirdiğinin farkındasın. Kendini kabullenmenin yolunu bu olarak görüyorsun. Başkaları seni pek kabullenmese de sen zaten yazarak mecnun'a ulaşamayacağını biliyorsun. Mecnun, sadece yazar. Ve herkes onu okur. Senin yazdıkların kimsenin umrunda değildir, mecnunun bile. Yazarak bir yere varmak hayallerinde bile yokken buralarda biraz daha takılman zaman alır. Bu aralar zamandan başka harcayacağın kadar bol şeylerin yok.
Tek derdinin annenin yanında yatarken nefesini onun nefesine uydurmak olduğu o günleri özlediğini biliyorum Leyla. Özlemek de böyle bir şey işte, her zaman dillendirilmiyor. Bazen yutkunamayacak kadar özleyebiliyor insan. Bazen de özlediğin şeyin ne olduğunu da bilemeyebilirsin. Tüm ayrıntıları, fikirleri, bilinmezleri bilmek istersin ama mümkün değildir. Bilinmezlere de özlem duyarsın, içindeki anlamsız boşluğa da.
Leyla, kendine iyi bak. Sen bana lazımsın.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder