Kendimi geçiştirmekten yoruldum. Asıl konudan sürekli uzaklaşıyorum. Problem çözmek niyetinde değilim. Gerçi problemin gerçek bir sıkıntı olmama sorunsalı da konudan uzaklaşmama sebep oluyor olabilir. Belki de her zamanki abartılarımdandır. Ya da tek başıma inmeye korktuğum kadar derindir mesele. Ya da sadece gözümde büyütüyorum. Ya da sözcüklerle ifade edince ortaya bir mesele çıkmayacak olmasından korkuyorum. Bilmiyorum. Gerçekçi görünmediğinin farkındayım. Zaten dışardan bakınca her şey farklı görünür. Dışardan bakınca her şey sınıflandırılabilir, etiketlenebilir. Keşke dışardan gördüğümüz gibi kalsa her şey. O zaman edebiyat olmazdı ama. Neyse bu başka bir fikrin özet cümlesi. Buraya ait değil. İşte bunu yapıyorum kendime. Asıl cümleyi hep yanlış yerlerde söylüyorum. Ve kimse fark etmiyor. Bazen diyorum ki keşke o şaire o kadar özenmeseydim. Belki aynı yol değil ama aynı gidişler. Neyse ki cümleler, şiirler farklı... Yine konumuz kayboldu. Zaten asıl derdini hiç bilemedik desene. Gerçi ben de hiç bilemedim ki.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder