Bir şehre yakışmalı insan. Kendini oraya ait hissetmeli. Ya da bir resimde mutlu olmalı. Resmin bir parçası olmalı. Resimde bir parçası olmalı ya da. Omzunda umut kırıntıları olmalı. Sarı bir yaprak yeni düşüp dağılmış gibi. Rüzgarla saçlarını bırakmalı. Saçlarına kasımpatılar takmalı. Yeni hikayeler dinlerken hüznü martılara bırakmalı. Sesini, kendi sesini duymalı. Yarım gülüşlerini silmeli dudağının kenarından. Yitip gidenlere, unutup gidenlere, hiç gelmeyenlere üzülmemeli. Takılmadan yarınlara ve yarımlara kendi kalabalığında ve karanlığında kaybolmalı. Hiç aramamalı, hiç bulunmamalı sadece kaybolmalı. Sesini duymalı yalnızlığın. Bunca insan içinde Galata'ya yanmalı. Her sabah onu düşlemeli. Her doğan günden bir şeyler beklemeden en çok da doğaçlama yaşamalı. Öylesine, öylece...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder