-aslında söylenecek her şeyi söyledi-
Hayatımın "Ölmüyoruz da sürünüyoruz." kısmına bu kadar kısa sürede gelmeyi beklemezdim. Kendimi asla doğru ifade edemeyeceğime inancım tam artık. O çok mükemmel cümleyi asla bulamayacağım. Kim olduğumu hiç bilemeyeceğim. Bu kaybolmuşluk hissini zamanında dikkate almadığım için suçluyum. Beklemek en büyük hatam, hala ısrarla devam ettirdiğim bir hata. Yaşadıklarımdan ve yaşayamadıklarımdan yoruldum. Sosyal medya çok çabuk yıpratıyor zihni. Duygular teknolojinin esiri. Her şey unutuluyor. Akıl tutulması her yaşın problemi. Hayalperestlik emekli adam işi. En çok da çaresizlik tüketti ömrümüzü. Ya da ömrümü demek daha mantıklı. Çünkü imkansızı mümkün kılan nice insan varken ben onları alkışlayanlardan biri bile değilim. Zira buralarda bana "son heves kırıcı" derler. Kendi heveslerimi kırmakta dahi uzmanlaştım. Karanlığıma kimseyi sürüklememek adına her yerden koşarak uzaklaştım. Doğru bildiğimi yaptım. Yalnızlığım faili meçhul değil. Haklılığım da haksızlığım da ortada. Pişmanlığım çok yakında. En kısa sürede "keşke"li monologlarıma başlarım. İnsanın kendini tanıması hatta çok iyi tanıması bir bataklıkta çırpınmasıyla eş değer. Geriye dönüş sadece filmlerde olur. Kimseyi kurtaramadım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder