(kısık sesle, hastane odasında) -irem, anlat.

(Ben neyin mücadelesini verdiğimi unutacak kadar yorgunum artık. Elimden hiçbir şey gelmiyor. Bu dünya, benden ne istediğini bilmediğim bu dünya hızla dönüyor ve ben hiçbir şey yapamıyorum. Kimseyi iyileştiremiyorum. Kimse beni iyileştiremiyor. Hep her şeyin daha kötüye gidişini izliyorum. Gözlerimin önünde oluyor her şey. Sanki elimi uzatsam düzelir gibi geliyor ama her seferinde daha da dağıtıyorum her şeyi. Ya da daha kötüsü hiçbir etkim olmuyor. Hiçbir etkim olmadığı gibi kendimi de boşa yıpratıyorum. Yıprandığım hiçbir şey iyiye gitmiyor. Defalarca gözümü kapatıyorum. Her uyumaya çalıştığımda kırmızı tişörtlü kadın düşüyor kaldırıma sereserpe. Her gözümü kapattığımda annemin elleri kayıyor, tutamıyorum. Onlarla düşüyorum uykumun orta yerinden ama ne yazık ki ben yarın denen o gerçeğe uyanıyorum. Onların peşinden gidemiyorum. Onlarla uzanıp kalamıyorum.
Belli olmuyor di mi?
Ama ben çok yoruldum dayım.)
-Yok ya sınav çok zordu. Bence soruları yapay zekaya yaptırıyorlar. Hiç umudum yok. İş arıyorum şimdi dayım. Bakalım, Allah büyük.