KİM

Sadece niyetine kullandığı 'yalnız'lar dan bile daha yalnızdı.
O kadar yalnışa batmıştı ki yanlış sözcüğündeki yanlışını fark etmiyordu.
Gözleri kadar belirsizlikteydi. Umrunda da değilmiş gibi olmaya çalışıyordu.
Kolay kolay da özür kabul etmezdi yüreği. Unutmak kabahatiydi sanki.
Ama çoğu kez gözü kapalı unuturdu. Canı sıkkın olduğunda da akıtırdı
gözlerinden. Akanlar söndürmezdi daha çok alevlendirirdi belki.
Bilmezdi ne yaptığını,vaz da geçmezdi.
Güya samimiyeti arardı ama kendi soğukluğundan en çok da kış aylarını
sevdiğini zannederdi.
Kaybolmuştu bulmaya çıktığı yolda. Öğrenmek için çabaladığı düşüncesi
karartmıştı önünü. Görmek neydi? Ondan bile habersizdi.
Hiç anısı olmayan çiçekler kuruturdu. O çiçekler kokmazdı ve ait
olamazdı. Havada asılı kalırdı. Kimsesiz,kuru,hissiz..