Krem rengi koridor

Elimdeki mürekkebe bakıyorum
Bir de benim olmayan seslere
Her zamanki gibi bir sıra bekliyorum
Yine elimdeki mürekkebe bakıyorum
Nasıl bulaştığını biliyorum
Dışarıdaki seslere ait olmadığımı da
Içimdekilerin bana ait olmadığı gibi
Birçok birçok hastalık öğrendim
Ama boşluk hissine ait tek terminoloji duymadım.
Belki latince bilseydim, doktorlara derdimi anlabilirdim.
Hiç tanımadığım, derdime ortak olmasın diye uğraştığım doktora.

Gözlerim tekrar ellerimde
Daha yeni bir şiire mavi mürekkep bulaştırmışım gibi duruyorlar.
Ya da bir pazar sabahı bulmaca çözmüş gibi.
Ardından gelecek kahvemi bekliyorum.
Yine bekliyorum.

Ölüm korkusunu duyuyorum sadece tanışık olduğum bir doktordan
Korkuları okuyorum gittikçe yazıları aşina gelen bir yazardan.

İşte her şeye rağmen buradayız.

Ellerimdeki mürekkebe bakıyorum.
Yıkamaya kıyamıyorum.