canım yanarken yazamıyorum. oysa o kadar biriktirdim ki. ama ne söylesem saygısızlık edecekmişim gibi geliyor. ya da ne söylesem boş. haddim değil,kelime haznem yeterli değil, anlamam imkansız, elim kolum bağlı... sanki öyle bir çağdayız ki olmamamız gereken bir bağlamdayız. hepimiz yanlış konumlardayız. haklılığın beş para etmediği, kötünün en güzel günleri gördüğü, iyinin sancıdan kurtulmak için ölmek istediği, çocuğun doğmamak için yalvardığı berbat yaşanmayacak bir dünyadayız. başka gezegenlere gitmek için öncelikli olarak kendi gezegenimizi parçalamamız gereken saçma sapan bir uğraş içindeyiz. feda ettiğimiz çok fazla. hatırladığımız çok az. ama gel gör ki sohbetler hep aynı. bir cephe alabildiğine gıybet ile kaynarken diğer cephe farklılıklarını kabul etmeden fikir beyan etme peşinde. sahi neyi öğrenemedik? neyi eksik ettiler?
